NL      FR      EN Museum     Kids     Boekingen     Online Bezoek     Geschiedenis     In de klas
DE      ES Cacao & Co     Recepten     Projecten     Video
 
Home
Openingsuren
    Prijzen
Hoe bereiken ?
Groepsbezoeken
Pers & Media
Links
Downloads
Contact

Nieuws

Workshops

Landen





  Choco-Story on Facebook

Choco-Story
 
Belize BraziliŽ Costa Rica Costa Rica 2 China Cuba Dom. Rep Filippijnen Guatemala Grenada IndonesiŽ Ivoorkust Japan
MaleisiŽ MaleisiŽ 2 Mexico 1 Mexico 2 Mexico 3 Mexico 4 Mexico 5 Nicaragua Panama Panama 2 Peru Peru 2 Senegal
Thailand Tikul Tikul 2 Trinidad USA Venezuela Venezuela 2 Venezuela 3 Venezuela 4 Venezuela 5 Vietnam
 

Boca del Tigre

Ik had horen spreken van een vrucht die men « cacao de agua » noemt, of riviercacao die heel erg gelijkt op de vrucht van de cacaoboom.

Choco-Story, het chocolademuseum van Brugge, was uiteraard nieuwsgierig om deze vrucht te ontdekken en er meer van te weten te komen.

De vorm is zoals deze van de cacaovrucht. De huid van de vrucht is echter bedekt met een soort velours, zoals de « capuacu » van Brazilië.
Binnenin bevinden zich ook een reeks bonen, rond een centraal gedeelte, net zoals bij de cacaovrucht.

De buitenkant van de bonen gelijkt op deze van de cacaobonen. Maar de kern van de bonen bevat een siroopachtige vloeistof, zoals de cacaopulp en een harder gedeelte in de vorm van een bloemkroonblad.

De bloem van de riviercacao bevindt zich in een soort omhulsel dat opengaat en waaruit een mooie rode bloem tevoorschijn komt wanneer men het uiteinde samendrukt of wanneer men ermee op een hard oppervlak klopt.

De Warao indianen eten het binnenste van de bonen.

Vandaag is hun levenswijze veranderd. Zij verplaatsen zich niet meer met een prauw en vissen nog zeer weinig.

Inderdaad, zij krijgen van de Venezolaanse Staat polyester motorboten, koelkasten en wasmachines. Dit alles om zeker te zijn dat ze voor hen zullen stemmen bij de verkiezingen.

Zij leven nog op paalwoningen enkel voorzien van een dak, maar zijn niet meer zelfvoorzienend.
Zij zijn afhankelijk geworden van subsidies en hulp van anderen.
Merkwaardig is dat ze geen Spaans spreken.

Er zijn nog andere bewoners in deze  « boca del tigre ». Zoals Bernadina
La Cruz Perez.

Zij komt samen met haar man van het Brits-Guiana. Zij wonen in een kleine houten hut, onderverdeeld in kleine « kamertjes ».


 

Zij heeft cacao in haar tuin, de « calabacillo forastero ».

Zij bereidt een drank met deze cacao. De cacaobonen worden gegrild, nadien gemalen  met een kleine metalen molen.
De bekomen cacaopasta wordt in kleine bolletjes gerold die ze dan laat drogen.
Wanneer ze de cacaodrank gaat klaarmaken, raspt ze een bolletje tot poeder.
Zij voegt suiker, bloem en melk toe (of soms de melk van geraspt kokosvlees).

Zij spreekt niet de taal van de andere indianen, maar zeer goed Engels en Spaans.
Haar kinderen ook, alhoewel ze niet naar school gaan daar er geen is in de nabije omgeving.

Venezuela
de ploeg vertrekt deze keer op zoek naar ę riviercacao Ľ van links naar rechts : Jacky Vergote, Mathieu Brees, Agustin Otegui, Eddy Van Belle, Dominique Persoone

Venezuela
aankomst aan de Boca del Tigre

Venezuela
onze eerste cacaovrucht ę cacao de agua Ľ

Venezuela
dit gelijkt op echte cacao

Venezuela
het binnenste van een cacaoboon

Venezuela
de ę cacao de agua Ľ groeit langsheen de rivieren

Venezuela
de gesloten bloem in de vorm van een peulvrucht

Venezuela
ze is zeer mooi wanneer ze open is

Venezuela
een hut van de Warao indianen

Venezuela
het interieur van een hut

Venezuela
een ander interieur

Venezuela
het straatje tussen de hutten

Venezuela
wij verlaten het dorpje

Venezuela
Bernardina La Cruz Perez met Eddy Van Belle van Choco-Story

Venezuela
een kleine cacaovrucht van achter de hut.

Venezuela
de cacaomassa

Venezuela
Bernardina raspt een cacaobol

Venezuela
de drank is klaar

Venezuela
tas met chocoladedrank

Venezuela
het ontbijt van de Warao indianen

Venezuela
is het lekker ?

Venezuela
het smaakt toch een beetje speciaal !