NL      FR      EN Museum     Kids     Boekingen     Online Bezoek     Geschiedenis     In de klas
DE      ES Cacao & Co     Recepten     Projecten     Video
 
Home
Openingsuren
    Prijzen
Hoe bereiken ?
Groepsbezoeken
Pers & Media
Links
Downloads
Contact

Nieuws

Workshops

Landen





  Choco-Story on Facebook

Choco-Story
 
Belize BraziliŽ Costa Rica Costa Rica 2 China Cuba Dom. Rep Filippijnen Guatemala Grenada IndonesiŽ Ivoorkust Japan
MaleisiŽ MaleisiŽ 2 Mexico 1 Mexico 2 Mexico 3 Mexico 4 Mexico 5 Nicaragua Panama Panama 2 Peru Peru 2 Senegal
Thailand Tikul Tikul 2 Trinidad USA Venezuela Venezuela 2 Venezuela 3 Venezuela 4 Venezuela 5 Vietnam
  Filippijnen

De Filippijnen

Een land bestaande uit:
- meer dan 7.000 eilanden, waarvan er slechts 2.000 worden bewoond
- meer dan 150 stammen
- en dat een deel van de wereldbol bestrijkt van 500 km breed en 800 km lang

Er zijn drie geografische gebieden: Luzon, Visayas en Mindanao. Luzon is het grootste en meest noordelijke eiland, de thuisbasis van de hoofdstad Manilla en van de grootste stad van het land, Quezon City. De dichte groep van de Visayas, in het midden van het land, bestaat uit de eilanden Negros, Cebu, Bohol, Panay, Masbate, Samar en Leyte. Mindanao, in het zuiden, is het tweede grootste eiland qua oppervlakte; de belangrijkste steden ervan zijn Davao, Marawi, Zamboanga en Cagayan de Oro. Ten zuidwesten van Mindanao bevinden zich de Sulu-eilanden, zoals Basilan, Jolo en Tawi-Tawi, die dicht bij Borneo liggen. Ten westen van de Visayas, ten slotte, strekt zich de archipel Palawan uit, dat alleen al meer dan 1700 eilanden telt.

Wij hebben het eiland Mindanao bezocht om op zoek te gaan naar oude cacaobomen, die waarschijnlijk afkomstig zijn uit de Spaanse periode van de jaren 1600-1700.

Dit eiland heeft 12 miljoen inwoners, van wie 1 miljoen in Davao woont.

Cacao werd in 1666 in de Filipijnen geïntroduceerd door de Spanjaarden in de regio van de Visayas.

De Filippijnen was een vrij grote producent (tot 40.000 ton/jaar), terwijl de productie nu nog slechts 8.000 ton bedraagt.

Het eiland Mindanao produceert er het meest: ± 6.000 ton.

De belangrijkste redenen daarvoor zijn waarschijnlijk:
- de daling van de cacaoprijs en het verlies van belangstelling bij de boeren;
- de herverdeling van eigendommen enkele jaren geleden, waarbij het land van grote grondeigenaars, van wie sommigen cacao produceerden, in beslag werd genomen en verdeeld onder hun personeel, dat het teeltniveau niet heeft gehandhaafd.

De lokale overheden zijn echter van plan om de cacaoteelt opnieuw te stimuleren.

Het land is begonnen met een programma voor de aanplanting van miljoenen bomen per jaar.

Het is de bedoeling om tot 20.000 ton cacao per jaar te komen.

Wij hebben "nurseries" van meer dan 1,5 miljoen bomen gezien.

Terwijl deze goede bedoeling in andere landen op moeilijkheden stuit bij de uitvoering ervan, bieden de Filippijnen, en vooral Mindanao, belangrijke voordelen:
1. Er is een chocoladecultuur. Dat wil zeggen dat de bevolking er al meer dan 400 jaar warme chocolade drinkt!
2. Er zijn enorme oppervlakten met ver uit elkaar geplaatste kokosbomen, zodat er cacaobomen tussen deze bomen kunnen worden geplant (tot 600 per ha).
Er zou 1 miljoen ha met kokosbomen beplant zijn.
De opbrengst van de kokosbomen zou slechts 30-50.000 peso/ha zijn, dat wil zeggen $ 670-1.100/ha/jaar.
3. Suikerriet brengt ook maar 30-50.000 peso/ha/jaar op.
Terwijl cacao 100.000 peso/ha/jaar kan opbrengen.
De berekening is als volgt: 1.000 cacaobomen/ha.
Elk cacaoboom geeft 60 vruchten per jaar, goed voor 2,7 kg verse bonen of ± 1 kg gedroogde bonen.
Dus 1.000 bomen leveren ± 1,000 kg droge cacao, waarvoor 120 peso/kg wordt betaald, dat wil zeggen ± 120.000 peso.

Wij hebben de stam van de Obu Manuvu bezocht die onlangs enkel ha cacao heeft geplant.

Wij hebben ook kolven met witte bonen gezien, een soort van criollo.

De meeste van deze bomen waren oud en slecht onderhouden.
De opbrengst van deze bomen is laag, namelijk ± 1 kg verse bonen per boom per jaar, d.w.z. ± 1/3e van de productie van de andere.

Bovendien zijn deze witte cacaobomen gevoeliger voor ziekten.

De geschiedenis van de chocolade

De Filippijnen is het eerste land buiten Latijns-Amerika waar we een traditie van cacaoconsumptie hebben gevonden.

De cacaobonen worden geroosterd, gepeld en vervolgens verwerkt tot pasta.
Vroeger werd dat gedaan in stenen of houten mortieren.
Daarna wordt deze pasta in plakjes gesneden, die “tablea” worden genoemd.

Deze worden vervolgens verdund in water, dat op een vuur wordt verwarmd, in een batera met behulp van een batidor.

Veel Spaanse woorden worden nog courant gebruikt, niet alleen in het dagelijks leven, maar ook in verband met cacao en het gebruik ervan in de vorm van drank.

De Spanjaarden brachten in de 17e eeuw de cacaoteelt mee naar de Filippijnen, waarvan nog sporen overblijven in de vorm van witte cacao, en ze brachten de consumptie van cacao in de vorm van chocoladedrank mee, een consumptie die vandaag nog voortleeft.


De leiders van de stam OBU MANUVU


Hun recente cacaoplantage


Een mortier in hout


Transport van bananen


Lokale klederdracht


Het dorp




Het drogen van cacao langsheen de weg


Kinderen




Aanscherpen van een machete


Cacao die verpakt werd om te beschermen tegen mieren


Het is witte cacao


Fermentatiebak




Het drogen


Typisch huis


De bereiding van tabletten




tabletten


De bereiding van de drank




Bij de cacaodrank hoort ę sticky rice Ľ (klevende rijst)


Lokale ambiance